تولدمه! نمیخای کادو بدی؟؟؟؟؟

(وا چه پر رو!!)

امروز من یکی از عجیب ترین و در عین حال بهترین روز زندگیم رو گذروندم و الان اینقدر تو کفم که نمیدونم چی جوری واستون تعریف کنم

بد بیاری پشت بد بیاری!!!!

توی این دو سه هفته گذشته و تا قبل از امروز اینقدر اتفاقات عجیب و غریب و بد واسم افتاد که الان فکر میکنم خواب میدیدم، و به صورت سر انگشتی واستون بگم سه بار نزدیک بود برم زیر ماشین، یه بار پلیس ما رو گرفت(البته اشتباه شده بود)، زدم صورت بچه سه ساله رو له کردم  و از همه بدتر پنج شیش بار جلوی اون کسایی که به شدت باهاشون رودر واسی داشتم به صورت اساسی ضایع شدم، و اینقدر اتفاقای عجیب و غریب و پی در پی واسم رخ داد که بعضی هاش هم روم نمیشه بگم...... تازه بدتر از همه و بابد بگم بد ترین روز زندگیم پنج شنبه هفته پیش بود یه روز کابوس وار که هیچ وقت فراموش نمیکنم وقتی صبح زود ساعت حدود 1 بعد از ظهر بیدار شدم هنوز چشم باز نکرده بودم تلفون مون زنگ خورد منم تا شماره رو دیدم فهمیدم کیانه یکی از رفیقام که به خاطر رشد بیش از حدش هر کی می بینتش یه دست خوش به باباش میگه که لا مصب معلوم نیست اونشب چی خورده بوده

 ولی با اینکه مثل آدمای زن و بچه دار میمونه اخلاق مامانی داره و به خاطر همین اخلاقشه که همه باهاش جورن خلاصه سرتون رو درد نیارم وقتی حال منو پشت تلفون دید و فهمید که من اون علی همیشگی نیستم بهم گفت بیا بریم همین دور و ور یه چرخی بزنیم من که اصلا حالش رو نداشتم گفتم نه و نمیشه و از این جور حرفا ولی مگه ولکن بود بالاخره تسلیم شدم و قبول کردم و بهم گفت بیا سر نوبنیاد تا ماشین مامانم رو ور دارم بریم پارک نیاوان........

 اولین بد بیاری ما این بود که توی سر بالایی خیابون پاسداران ماشین مامانش پنچر شد حالا کی میخاد تو سر بالایی پنچری بگیره

 تازه اینم یه بچه مامانی که شورتش هم مارکدار میخره و اگه یه لک بیفته رو لباسش دیگه اونو نمیپوشه.....

 خلاصه با یه بد بختی ماشین رو بردیم توی یه کوچه پارک کردیم بعد رفتیم پارک، اولش خوب بود و ما عین جوادا به ورزش مفرح بدمینتون میپرداختیم و تازه گرم شده بودیم که من یه دفعه نمیدونم چی شد اومدم توپ رو بزنم، زدم سر بچه مردم رو له کردم و طوری زدم که بچه که فکر کنم دو سه سالش بود از شدت درد از حال رفت و صورتش پر خون شد منم تا این صحنه رو دیدم یه دفعه بهتم زد ولی سریع به خودم اومدم و گفتم کیان بدو تا صاحاب پیدا نکرده فلنگ رو ببند اولش گفت نه و باید باباش رو پیدا کنیم و از این حرفا من دیگه وقت رو تلف نکردم و دستش رو گرفتم و به سرعت از مهلکه فرار کردیم و رفتیم طرف بالای پارک من که هی قر میزدم و میگفتم دیدی ...

گفتم نباید میومدیم تا الان ماشین مامانت رو اول به گا دادیم حالا هم صورت بچه مردمو، بعدیش رو خدا به خیر بگذرونه اونم میگفت نه بابا قسمت بوده، ماشینم فدای سرت و برای اینکه یه جورایی از یادم بره گفت بیا بریم آیس پک بزنیم من گفتم: من از اینا خوشم نمیآد به قول یوسف پسر خالم بستنی فقط آب هویج بستنی بازار شابدلعظیم بهم گفت: برو بابا بیا بریم بهت یدونه هات چاکلیت بدم حالشو ببری گفتم: چی چی چاکلت گفت: بیا بریم......

 منم که جو گیر شده بودم گفتم: یه یه شرط میام اونم به این که من حساب کنم خلاصه رفتیم به قول خودش هات چاکلیت خوردیم ولی جون شما عجب چیز مزخرفی بود خدا وکیلی بستنی خرسی خودمون از اون بهتر بود و نتونستم همش رو بخورم و تهش رو دادم اون بخوره و من رفتم جلو حساب کنم، گفتم چقدر میشه اونم گفت قابل نداره سه تومن منم دست تو جیبم کردم که حساب کنم دیدم اِااه پول نیست دو سه بار تمام جیبام رو زیر و رو کردم آخر سر دیدم که اشتباهی اون یکی شلوارم رو پوشیدم خلاصه از خجالت آب شدم ولی اصلا به روی خودم نیاورم و از دخل اومدم این ور بهش گفتم: تو خجالت نمیکشی منو دعوت کردی اونوقت باید من حساب کنم واقعا که

 اونم یه دفعه جا خورد ولی فهمید و خندید و خودش حساب کرد

تازه این اولش بود وقتی از اونجا اومدیم بیرون، گفتم: من دیگه اصلا حوصله ندارم بیا بریم خونه اونم گفت باشه ولی اول باید زنگ بزنم داداشم بیاد ببینیم باید با ماشین چی کار کنیم خلاصه زنگ زد به داداشش و آدرس اون کوچه رو داد و داداشش هم گفت من تا 20 دقیقه دیگه میام همین جور که داشتیم به طرف پایین میرفتیم یه دفعه پلیس دیپلمات پارک نیاوران به ما شک کرد و یکی اومد به ما گفت باید بریم یه کاری با شما داریم من که از ترس داشتم می مردم و گفتم نکنه فهمیدن ما زدیم بچه مردمو ناکار کردیم

، کیان گفت آخه ابله مگه کسی به غیر ما اونجا بود، گفتم آره راست میگی خلاصه ما رو بردن توی یه اتاق گفتن همین جا منتظر باشید و مبایلتون هم خاموش کنید و به ما تحویل بدید من گفتم: کیان قیافه زاقارت تو آخر سر کار دستمون داد

 اونم خندید گفت: من فقط یه ضره هیکل و قیافم مردونست!!!!!! گفتم: همین دیگه الان گفتن این پسره با یه کی که اندازه باباشه تو پارک چی کار دارن!!!!!!!!

 خلاصه ما حدود یکی دو ساعتی منتظر موندیم و از ترس جیکمون در نیومد آخر سرم یارو اومد گفت پاشید برید، منو میگی انگار یه کتری آب جوش رو سرم خالی کردی اینقدر عصبانی بودم که........ولش کن بعد موبایل هامون رو بهمون دادن، تا کیان موبایلشو روشن کرد داداشش زنگ زد یه دفعه گفت وای داداشم گفتم: داداشت یهو دوزاریم افتاد گفتم: ور ندار الان تند میریم میرسیم خلاصه داداش عصبیش تا اونو دید سرش داد کشید ولی بعد که من سلام کردم چیزی نگفت ولی تو چشاش میشد مویرگ های ترکیده رو دید

 خلاصه فقط جلوی داداشش ضایع نشده بودیم که شدیم

بعد تازه اینجاش باحال بود که وقتی داداشش پرسید تا الان کجا بودید رک و پوس کنده گفت: ما رو اشتباه گرفته بودن...... حالا خر بیار و باقالی بار کن یه ساعت طول کشید تا داداشش رو توجیه کنیم....... ولی من بعدش بهش گفتم: واقعا مغزت اندازه یه فلامینگو هم نیست آخه چرا گفتی ما رو گرفتن گفت: چی میگفتم ما دو ساعت دیر کرده بودیم چیز دیگه ای به عقلم نمیرسید تازشم من دروغ نمیگم!!! گفتم: یه جاهایی دروغ لازمه!!!! اونم به یه حالت عصبانی گفت: من لازم ندیدم........ خلاصه تا من رسیدم شد ساعت حدود10 شب و باید توجیه میکردم که تا حالا کجا بودم و منم اصلا حوصله نداشتم و میخاستم یه راست برم تو جام بخوابم.........و همش به این فکر میکردم که اون بچه چش شده!!!! نکنه مرده باشه یا ضربه مغزی شده باشه......... خلاصه تا صبح خوابم نبرد و به اتفاقای اون روز فکر میکردم و به خودم می گفتم: بد شانس تر از من توی کره زمین پیدا نمیشه!!!!!

از اصل مطلب خارج شدیم و من سرتون رو درد آوردم ولی این تنها گوشه ای از اون اتفاقات بدی بود که واسم افتاد ولی یه قانون کلی هست که میگه:

بعد هر ضد حالی یه حال اساسی هست!!!

اینهمه وراجی کردم ولی آخر سر اون حال اساسی که خدا بهم داد رو نگفتم......

همون طور که گفتم توی این یکی دو هفته اخیر اینقدر اتفاقات بد واسم افتاد که دپرس بودم وحوصله هیچ کس و هیچ چیز رو نداشتم و اصلا یادم نبود که چند روز دیگه تولد هفده سالگیمه و اگه هم کسی تولدمو یادآوری میکرد هیچ عکس العملی نشون نمیدادم تا اینکه بالاخره امروز روز تولدم دوباره صبح تلفونمون زنگ زد ولی باورتون نمیشه از کجا بود و چه کسی پشت خط بود........

دوستی و صمیمیت پسر صفیر ایران در آرژانتین با ما

بهترین هدیه عمرم!!!!

به نظر من یه تلفن از یک رفیق قدیمی که سالها ندیدینش و حتی صداش رو نشنیدید که روز تولتون رو تبریک بگه از بهترین و گرون قیمت ترین کادوها با ارزش تره.........شاید بگید این کجاش عجیبه و حال اساسیه ولی من میگم عجیبیش اینه که از کجا بهتون زنگ بزنن........از اون جایی که شما عاشقشید و آرزوی یک بار رفتن به اونجا رو دارید حالا خودتون میتونید حدس بزنید کجاست؟؟؟؟

عجیبترین و عزیزترین تلفن زندگی من!!!

واقعا باور نکردنیه که شما روز تولدتون از کشور آرژانتین زنگ خور داشته باشید تازه اونم کی پشت خط باشه رامین کسایی، کسی که چهار پنج سال بود که ندیده بودمش......... میدونم میگید خالی بندیه چون منم اولش باورم نمیشد ولی ماجرا از اونجایی شروع شد که چند وقت پیش شنیدم یه پسره که توی مدرسه قبلیم درس میخوند باباش سفیر آرژانتینه، اسمش واسم آشنا بود حامد کسایی ولی من زیاد جدی نگرفتم تا اینکه امروز رامین زنگ زد و من وقتی شماره رو دیدم اول فکر کردم داییمه که از خارج زنگ میزنه و حتی یک درصد هم فکر نمیکردم کسی به غیر از داییم باشه اولش من اصلا نشناختمش و به جا نیاوردم ولی با بازگویی کلی خاطره و از این حرفا یادم اومد که اون همون رامین خودمونه با هم گرم صحبت شدیم یه دفعه یاد شماره افتادم گفتم: راستی از کجا زنگ میزنی گفت: از آرژانتین

 یهو بی اختیار بلند گفتم: چی!!! گفت: از آرژانتین مگه نمیدونی الان همه عالم و آدم میدونن گفتم: نه من چه میدونم واسه چی رفتید اونجا گفت: بابام سفیر آرژانتینه و من و خواهر کوچیکم و بابا و مامانم الان دو ساله که اینجاییم و فقط داداش بزرگم ایران پیش مادر بزرگمه....... من که مبهوت مونده بودم به خودم گفتم: دیدی عشقت به آرژانتین یه عشق الکی نیست، اینم نشونش!!!!!!!

 خلاصه بعد از اینکه حدود 45 دقیقه باهاش صحبت کردم و سرش رو درد آوردم و انقدر سوال ازش پرسیدم که گفت: من که میخاستم بیام اینجا اینقدر سوال نداشتم که تو داری! بعدش گفت: اصلا پاک یادم رفت که برا چی بهت زنگ زدم راستی تولدت مبارک!!! گفتم: چی تولدم مگه امروز چندمه گفت: تو که اونجایی نمیدونی امروز چندمه اونوقت من از اینجا میدونم تازه تولدت هم نمیدونی کیه گفتم: راستی تو از کجا شماره من و روز تولدمو پیدا کردی با حالت نیشخندی گفت: بماند....... بعدش من گفتم تو که اونجایی آیا بازی های فوتبالشون مثلا بوکا یا ریور یا حتی تیم ملی شون رو میری ورزشگاه ببینی گفت: برو بابا کی حال داره من اصلا از فوتبال خوشم نمیاد اونوقت برم ورزشگاه...... پیش خودم گفتم خدا این سعادت رو نصیب چه اسکلایی میکنه!!!!!!!

، اونوقت ما در حسرت دیدن بازی های بوکا و ریور از تلوزیونیم....... گفتم: یعنی تو  هیچ کدوم از بازیکنای فوتبالتاشونو نمیشناسی و ازشون امضایی چیزی نگرفتی گفت: نه ولی بابام وقتی مارادونا پیراهنش رو به ایرانیا داد با مارادونا و اون پیرهنش یه عکس گرفته.....گفتم: چی میگی!!! و اینقدر اصرار کردم که اگه میشه اون عکس رو واسم میل کن تا بندازم توی وبلاگم.... گفت: وبلاگت؟ گفتم آره و آدرسش رو دادم تا بیاد و شما هم باهاش آشنا بشید، تو این چند وقته حتما میاد و من چون میدونم این مطلبو میخونه میگم:

این آپ رو تقدیم میکنم به رفیق عزیزم رامین جون گل

علی جان امیدوارم تولد زندگیت با تولد آرزوهات همراه

 باشه  (از طرف بچه های شابدالعظیم به خصوص یوسف پسرخالت)

ازطرف یوسی خرسی