سلامي آكنده از غم به شما خوانندگان جان

الآن كه اين غمنامه را مينويسم ، اصلا شرايط مناسبي ندارم  احساسي پر از غم ، خشم و نفرت را با هم روي قلب خود احساس ميكنم كه سنگيني آن من را آزار  ميدهد

ميخوام به بازيكنان بوكا ، بگم كه شما لياقت نماينده آرژانتين كبير شدن را نداريد ولي اين جملات هم نمي تواند غم و خشم من نسبت به بازي ضعيف بوكاي بدون ريكلمه  و نفرت من نسبت به ميلان و كاكاي برزيلي را به شما دوستان نشان دهد

تازه من براي ديدن اين بازي افتضاح ، دو كلاس آخر رو توي دانشگاه نرفتم و اين غم و خشم من را بيشتر ميكند و تازه به اين اتفاقات مصدوم شدن مسي در مقابل والنسيا در بازي ديشب رو كه معلوم نيست به الكلاسيكوي هفته بعد، كه مدتها ست منتظرشم، بايد اضافه كنيد تا من حسابي افسرده بشم

بالاخره اين جام هم مثل ، بعضي از جامهاي ديگر از قبيل كوپا آمريكاي 2004 و2007  و جام جهاني 2002 و2006 و كنفدراسيونهاي 2005 و ... با ناكامي براي ما تمام شد و ما فقط ميتوانيم به آينده اميدوار باشيم ، كاري كه در اين اواخر هميشه انجام داده ايم و در آخر با قلبي شكسته و بغضي در گلو ، از جلوي تلويزيون پا شديم ....

ولي چه كنم،  عشق من به آرژانتين عزيز ، دست خودم نيست انگار با وجودم و قلبم بد جوري گره خورده و همه جوره پاش وایسادم

و من از انتظار دست بر نميدارم و همچنان مطمئن هستم كه جام جهاني 2010  متعلق به پسران سرزمين آفتاب يعني آرژانتين است

من هميشه از خدا ، خواستم كه آرژانتين رو به قهرماني برساند ولي ظاهرا دعاهايم در اين جامهاي اخير به كمك آرژانتين نيامده و ميخوام كه يه گلايه كوچك به درگاه خداي خودم بكنم و بگم كه :

من ديگه خسته شدم بس كه چشام بارونيه!!!

 پس دلم تا كي فضاي غصه رو مهمونيه!!!

 من ديگه بسه برام تحمل اين همه غم!!!

 وقتي فايده اي نداره ، غصه خوردن واسه چي!!!!!

 نميخوام گناه بي عشقي (به آرژانتين) بيفته گردنم!!!

وايسا دنيا ...وايسا دنيا ....(من ميخوام كه آرژانتين قهرمان دنيا بشه)

من ايمان دارم كه خداي بزرگ حرفاي دلم رو ميشنوه و هر چه زودتر من رو به آرزوي فوتباليم ميرسونه

من از همان دوران كودكي ، كه با بازي فوتبال آشنا شدم نسبت به تيمي كه راه راه  آبي آسماني و سفيد ميپوشيد ، يعني آرژانتين و به خصوص چهره مردي كه شماره 10 بر تن ميكرد ( و من بعدا فهميدم كه نام او ديگو مارادونا است) احساس بسيار عجيب و خاصي داشتم كه قبلا تجربه نكرده بودم

من در جام جهاني 98 فرانسه ، بدون اينكه حتي خيلي فوتبالي باشم از برد آرژانتين مقابل انگليس حسابي ذوق زده شدم و بعد از باخت مقابل هلند و حذف از جام ،  بدون اينكه دست خودم باشه ، بد جوري غمگين شدم

و البته چهره محبوبم تا سالها گابريل باتيستوتا ي بزرگ بود و بعد از آن هيچ بازيكني در نزد من به محبوبيت او نرسيد تا اينكه مسي نابغه از راه رسيد و قلبم رو در جام جهاني جوانان 2005 تكان داد ، به خصوص با زدن پوز برزيليها و شكست دادن آنها

البته بعد از جام جهاني 2006 ديگه عشق من به آرژانتين ، ديوانه وار شد و من نمي تونستم يه لحظه به آرژانتين فكر نكنم و اين شد كه به همراه پسر خاله خودم كه او هم مثل من يك آرژانتيني دو آتيشه ست،  به فكر راه انداختن اين وبلاگ شديم تا بتونيم عشق خودمون رو به آرژانتين بزرگ نشون بديم و از اون حمايت بكنيم

و براي اثبات عشقم به آرژانتين كبير فرياد ميزنم و از تو ميخواهم ، از تو اي دوست همراه من ، كه با من هم صدا شوي :

 بده دستاتو به من تا باورم شه، پیشمی!!!  

. آرژانتين ،  ميدونم خوب ميدوني ، تو تارو پودو ريشمي!!!  

  نميدونم چي بگم كه باورت شه ، جونمي!!!  

ميدوني با تو ، پرم از شعرو ستاره  !!!

ميدوني بي تو ، لحظه حرمتي نداره !!!!

ميدوني در تو ، اين خدا بوده كه تونسته گل عشقو بكاره !!!!

و در آخر اين غمنامه ميخواهم بگويم هر چند آرژانتين ، ستاره هاي زيادي را  در طول تاريخ به خود ديده است ولي در مورد آن بايد در يك جمله بگويم كه :

آرژانتين   يعني:    زنده ، با   خاطرات  ديگو   

اما همانطور كه خود ديگو مارادونا ي افسانه اي ميگويد :

شايد بتوانند مرا از فوتبال(جام جهاني1994 ) با تباني كنار بگذارند اما هرگز نمي توانند خاطرات من و آرژانتين رو در جام جهاني 1986 از ذهن هواداران فوتبال در دنيا پاك كنند

و من هم ميخواهم به ديگو ي بزرگ بگويم كه تو هميشه در قلب ما هواداران آرژانتين و حتي آنهايي كه به روح فوتبال احترام ميگذارند و آرژانتینی هم نیستند خواهي بود

و من با خاطرات تو زندگي مي كنم  و به عشق آرژانتين زنده ام!!!!

همانطور كه گفتم شايد ما اين اواخر در گرفتن جام مهم ناكام بوده ايم ولي

.ما انسانها با اميد ، زنده ايم!!! 

و من همچنان ميگويم كه آرژانتين بزرگ ، در جام جهاني 2010 حتما حتما قهرمان ميشه

خلاصه بعد از بازي بوكا با ميلان با يه دنيا حرف و دل پر پيش شما اومدم تا درددل كنم

و كمي سبك بشم ، پر حرفي من رو به بزرگي خودتون ببخشيد 

(دلنوشته اي از يوسف قنبري  در يكي از غمگينترين روزهاي زندگي خود!!! )

نظر، پيشنهاد و انتقاد  شما در بهتر شدن اين وب ما رو ياري ميكنه پس حتما به ما نظر لطف بفرماييد و اگر شعر يا نثر ادبي به ذهنتون اومد در قسمت نظرات بگذاريد تا ما اونها رو با ذكر نام و آدرس ايميل يا وبتون در پست شب شعر آرژانتيني قرار دهيم كه مورد استفاده بازديدكنندگان از وبلاگ قرار گيرد تا آپي دوباره همه شما بازديدكنندگان جان رو به خداي منان ميسپارم